Voor als jullie je na zo’n titel ongerust maken: het viel allemaal behoorlijk mee hoor!! En ik ben inmiddels weer helemaal opgeknapt!!! Eerst nog even goed nieuws: vorige week donderdag heb ik overlegd met het schoolhoofd, en ik mag aardrijkskunde gaan geven! Ik ga een klein groepje leerlingen (ca. 10) uit beide tweede klassen een uur per week lesgeven. Dit tijdens het uur dat gereserveerd staat voor Frans, terwijl daar geen docent voor is. Heb meteen dezelfde dag een wereldkaart aangeschaft, aangezien ik de hoop dat mijn pakket met atlassen aan zou komen had opgegeven. En jullie raden het al: maandag kreeg ik en briefje van Shaks dat het pakket er was, en dat ik het kon ophalen!! Ik was door het dolle heen! Heb het meteen opgehaald, was echt superblij. Morgen ga ik de eerste lessen geven, ik heb er nu al zin in!!!
Enne, Marieke, je spullen zijn er ook, zal ze goed gebruiken. Margriet, ook jouw cadeautjes zijn er, ik ontmoet Doris morgen!!!
Aan het rijtje ervaringen hier in Ghana kan ik sinds afgelopen weekend weer eentje toevoegen: ziek zijn. En ik moet zeggen, het valt best mee J. Ik zal jullie de ranzige details besparen. Maar omdat ziek zijn hier vrijwel altijd iets te maken heeft met een ontregelde stoelgang, moet ik het concept wc hier toch even wat beter uitleggen. Om te plassen is er een urinoir/douche, dat heb ik in een vorig verhaal al eens uitgelegd. Plassen is hier ook echt ‘urinate’, en je vraagt naar een ‘urinal’. Als er meer aan de hand is vraag je om een ‘toilet’ (wie niet tegen poep-verhalen kan moet het komende stuk even overslaan). Qua toilet heb ik twee opties: een toiletgebouw, en de bush. Inmiddels is de laatste veruit mijn favoriet. Het toiletgebouw is ongeveer 5 minuten lopen van mijn hut. Het bestaat uit twee lange rijen poepgaten in de vloer, gescheiden door muurtjes. De ene rij is voor mannen, de andere voor vrouwen. Het nadeel van dit gebouwtje is in de eerste plaats de doordringende ammoniaklucht die er hangt (net als in de wijde omtrek). Ten tweede lukt het sommige mensen niet om IN het gat te poepen, wat het voor mensen die later komen moeilijk maakt om te poepen zonder zelf in de poep te moeten staan. Verder slingeren overal stukken krant rond die als wc papier gediend hebben. Kortom, niet bepaald hygiënische toestanden. De bush heeft de voordelen dat het er minder stinkt, en dat je zelf je poep-plek kunt uitkiezen 
. Klein nadeel is dat het net aan de overkant van de grote weg is. Ik moet dus met gevaar voor eigen leven de weg oversteken, en zit vervolgens redelijk in het zicht van wie ook maar in de buurt is in de ‘bush’. ‘Bush’ is eigenlijk een misleidend woord, het zijn wat zielige uitgedroogde struikjes, die weinig beschutting bieden. Verder heb ik in de bush al eens een rat getroffen, dus qua ongedierte is het iets minder fijn dan het poephuis (waar de dierentuin beperkt blijft tot kakkerlakken en maden ). Het feit dat de bush dichterbij is, is met name in geval van hoge nood doorslaggevend. Tot zover de poep-info.
In ieder geval, ik had al vanaf dinsdag één keer per dag diarree. Vrijdagochtend werd dat een stuk heftiger… voor 10 uur ‘s ochtends was ik vier keer naar de wc geweest. Gelukkig was ik drie keer daarvan op school, waar ze een redelijk functionerende wc hebben. Dat wil zeggen, hij spoelt soms een beetje door. Dat was een prettige bijkomstigheid. Ik was examens aan het maken voor mijn tweede klassen. Voor de paasvakantie hebben ze hier end-of-term-exams. Toen ik klaar was met mijn examens was ik behoorlijk moe en slap. Ben toen nog met Eva bij het ziekenhuis geweest, om een verklaring los te peuteren voor haar verzekering (lang verhaal, uiteindelijk is het gelukt, en ze is op dit moment onderweg naar Nederland!!!). Ik was ondertussen behoorlijk slap aan het worden, en toen we bij het office kwamen werd ik duizelig en misselijk. Na even gezeten te hebben ging ik mijn thermometer halen uit de kamer van Eva, die had ze van me geleend. Ik had meteen 37.8, en een half uur later 38.7… niet ok dus. Eigenlijk wilde ik het liefst gewoon in mijn hut op bed liggen, maar ik was bang dat ik meteen naar naar het ziekenhuis zou moeten omdat ik koorts had.
Gelukkig raadde Carole van Meet Africa me aan om lekker naar m’n familie te gaan. Dus dat heb ik gedaan, en ben inderdaad in bed gaan liggen. De koorts ging nog wat omhoog tot in de 39, en ik voelde me echt zwaar beroerd. Misselijk, hoofdpijn, en volkomen energieloos. Tegelijk kon ik niet echt slapen, ook van de hoofdpijn en het algehele rotgevoel. Mijn familie was erg bezorgd, ze wilden dat ik naar het ziekenhuis ging – ze willen echt niet dat je iets overkomt. Dus ik heb geprobeerd ze duidelijk te maken dat ik echt het liefste alleen maar wilde slapen, en dat het dan wel beter zou gaan. Dat ik niet wilde eten was ook erg moeilijk te bevatten voor ze, maar ik kreeg het ze aan het verstand gepeuterd . Uiteindelijk heb ik veel geslapen, en moest ik ‘s nachts een paar keer naar de wc rennen.
Tegen vijf uur ‘s ochtends heb ik weer mijn koorts gemeten, en die was weg. En is ook weggebleven. Blijkbaar moest er iets heel snel mijn lichaam uit, en was het daar toen in geslaagd. De rest van de dag bleef ik wel heel slap. Niets gegeten tot het eind van de middag. Maar het witbrood en de crackers die ik toen at waren zelfs teveel. Met weer wat sprintjes naar de bush als gevolg . Ondertussen met mamma gebeld, die begrijpt me toch een stuk beter dan mijn gastmoeder hier . Dat was erg prettig. Zondag heb ik nog het merendeel van de tijd in m’n hutje onder m’n klamboe gelegen. Met af en toe een uitstapje naar de bush. Maandag gewerkt voor Meet Africa (erg rustig aan), en ook naar het lab in de stad gefietst, om mijn ontlasting te laten testen op parasieten etc. Daarvoor kreeg ik een potje mee, wat ik dinsdagochtend heb ingeleverd. Toen bleek dat alles ok was. Geen enge beesten of andere dingen. Daar had ik wel een beetje rekening mee gehouden, ook vanwege de hoge koorts. Maar op één of andere manier heeft mijn lichaam alles er zelf weer uitgewerkt. En nu voel ik me weer prima J.
Eigenlijk ben ik best blij dat ik nu ook zoiets heb meegemaakt. Want ook als ik me niet goed voel kan ik hier nog logisch nadenken, aanvoelen wat goed voor me is, en niet helemaal in paniek raken. Het gevoel dat ik dit hier ook aan kan maakt me ook weer sterker.
Dus mocht ik nu nog hele erge malaria krijgen, dan denk ik dat dat ook wel weer goedkomt J. Bovendien hebben Lex en mijn moeder me verzekerd, dat als ik naar huis wil, dat hoe dan ook zo geregeld is. En de zekerheid dat dat kan, maakt het waarschijnlijk overbodig.
Inmiddels gaat alles dus weer z’n gangetje. Met leuke dingen in het vooruitzicht. Morgen mijn eerste aardrijkskunde lessen. En zaterdag ga ik met Sigrid naar Walewale, ten noorden van Tamale. Dat levert vast genoeg stof op voor een update volgende week!!
Heel veel liefs,
Louise
