Louise in Ghana

Samen in Ghana . Nadat Louise zich nog twee dagen alleen in Accra had weten te vermaken met bezoekjes aan Carole en Namaawu, en het National Museum, rondlopen door de stad op zoek naar leuke dingen om Lex te laten zien, en zich verbazen over het enthousiasme waarmee 1 mei in Ghana gevierd wordt, was het zover: hereniging op het vliegveld .

Gelukkig had de vlucht geen vertraging en kwam ik op de afgesproken tijd aan op het vliegveld, waar me een aangekondigde verrassing (ik weet het, die bestan niet, maar toch..) te wachten stond: Louise met vlechtjes!!!

De eerste dag heb ik Lex op mijn bizar hoge Ghanese tempo door Accra gesleurd. Een wonder dat hij hier zonder kleerscheuren doorheen is gekomen. Klein voorbeeldje: stap 1 was een overvolle trotro aanhouden, onszelf er met gevaar voor eigen leven bij proppen, en er vervolgens een half uur zwetend en opgepropt in doorbrengen. Hulde aan Lex dus .

Op dag twee zijn we in de ergste trotro tot nu toe (gelukkig denk ik) naar Cape Coast gereden. Mijn knieen zaten klem tegen een metalen staaf van de stoel voor mij en ik kon geen kant op. Louise zat er ook niet veel beter bij. Het was een goede vuurdoop en het vervolg is dus alleen nog maar ontzettend meegevallen.

Cape Coast was relaxed. Leuk hotel, zon, zee en strand. Daar hebben we van genoten. Minder mooi maar wel zo indrukwekkend waren de forten van Cape Coast en Elmina. Van daaruit zijn miljoenen slaven uit Afrika afgevoerd naar Amerika.

Kumasi was ontzettend druk, nog veel drukker dan Accra, met een extreem drukkke spits en onvoorstelbaar veel mensen op straat en op de markt en het trotrostation. Gelukkig was het museum(pje) van Prempreh II precies het tegenovergestelde: klein en leeg.

We zijn de stad zoveel mogelijk ontvlucht, naar Bobiri Forest and Butterfly reserve, en Lake Bosumtwi. In het bos gewandeld, en in het meer gezwommen. Heerlijk!! Dinsdag zijn we vervolgens in de STC-bus (overheids- busbedrijf) naar Tamale gestapt. Om half 7 waren we present op het busstation. En om een lang verhaal kort te maken, twaalf uur later waren we na vier breakdowns, twee verschillende bussen, en een rit van 15 kilometer met een taxi, halverwege Kumasi en Tamale: in Hotel Unam, een door muggen gedomineerd hotel in KINTAMPO. Lang leve de anti-insectenspray die ons door de caretaker werd aangeboden.

Gisteren aangekomen in Tamale en bij Louise’s familie hier! Echt bijna onwerkelijk om het mee te maken. Het idee dat ik gisternacht in de buitenlucht in de compound van een echt Ghanees gezin heb geslapen.. Ik vind het ontzettend leuk om het allemaal mee te maken en te weten hoe het voor Louise geweest moet zijn om daar drie maanden te wonen. Alleen jammer van de warmte

In de hut was het niet te harden, dus vandaar dat we op een matje buiten hebben geslapen. Zelfs daar was het zweten! Voor mij is het erg bijzonder om weer terug te zijn. In mijn familie werden we ontzettend hartelijk ontvangen, dat was sowieso erg fijn (ik had me ingesteld op een iets koelere ontvangst..). Ze vinden Lex allemaal fantastisch, heel leuk om te zien. Verder hebben we gezellig gezeten, gekletst, en gegeten. De normale dingen eigenlijk .

Vandaag staat in het teken van afscheid: we hebben een tour gemaakt langs mijn school, Mohammed, de tolk in Sognaayilli , de Taimako familie, de medewerkers van Meet Africa, en diverse favoriete straatverkopers. Dit alles op fietsen gehuurd bij Mr. Razak in Zagyuri. Ik voelde me weer helemaal thuis. Wel gek om nu echt iedereen gedag te zeggen. Moeilijk maar ook goed. In ieder geval voelde de ontvangst overal fijn. Nu gaan we nog wat drinken met Carole, en doei zeggen tegen Namawu. Morgen op de bus naar Mole National Park.. waar we olifanten hopen te zien!! Er is nog een kans om ze te spotten, aangezien de regen nog niet echt is begonnen. Fingers crossed!!

We vermaken ons hier dus PRIMA! Ondanks de hitte, die vooral voor Lex extreem is. De voor-zomerse Nederlandse hitte heeft hem niet kunnen voorbereiden . Gelukkig waarschuwt iedereen in Tamale eo ons dat we niet op mijn tempo door Tamale moeten fietsen . Hoezo mensenkennis?!

Deze keer geen foto’s, omdat we er niet op hadden gerekend vandaag te internetten ligt het kabeltje in de hut. Heeeel misschien hebben we nog tijd om ze erop te zetten. Maar anders houden jullie ze tegoed in Nld. Is misschien ook wel zo leuk .

Heel veel liefs, Lex en Louise