Louise in Ghana

IK BEN IN ACCRA!!! Wedergekeerd in de beschaving, bij Busy Internet, waar je voor het belachelijke tarief van 1 euro per uur comfortabel kunt internetten. JOEHOE!! En hier zit ik dus om acht uur ‘s ochtends, vers in Accra na ruim twaalf uur bussen vanuit Tamale. En JOEHOE dus, zelfs na een slapeloze nacht in een hobbelende bus. Maar, ik klaag niet, want geen enkele breakdown gehad, en de Ghanees die naast me zat heeft niet gesnurkt, niet gevaarlijk overgeheld naar mijn kant, en geen enkele poging tot het sluiten van een huwelijk ondernomen. Kortom, deze dag staat in het teken van een nieuw begin . Terwijl de afgelopen week in het teken stond van afscheid nemen. Ik wil toch een aantal hoogtepunten met jullie delen, dus get ready voor operatie pannekoek, rasta-louie en de afscheids-albino.

Om te beginnen met operatie pannekoek. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om mijn familie kennis te laten maken met de Nederlandse keuken. En wat is dan meer geschikt dan pannekoeken (de tussen -n weiger ik uit principe trouwens)? Ik had me al geliefd gemaakt bij de familie door zondag mee te gaan naar de kerk (trefwoorden: de rivers of babylon, een dansende en toneelspelende priester, en swingend langs de collectebak. ik heb me vermaakt), en foto’s uit te delen. En de dag zou dus besloten worden met het eten van pannekoeken. Na een ware speurtocht door stad en dorp naar alle ingredienten kon zondagmiddag om vier uur de pret beginnen. Ik had een enorme bak maismeel, uit de stad twee liter gesteriliseerde volle melk en jam (beide onbetaalbaar) en uit het dorp een blikje gecondenseerde melk, water, eieren, en pinda-olie om in te bakken. Om een lang verhaal kort te maken: het was legendarisch. Na het maken van het beslag was ik zo opgefokt dat de genoodzaakte break, omdat DE PAN er nog niet was, mij ontzettend goed uitkwam. Lees, anders had ik bepaalde gezinsleden het beslag over de kop gegoten. Een aantal mensen wist namelijk beter dan ik hoe het beslag gemaakt, geroerd en aangelengd moest worden… grmbl!! Daarbij grepen ze mij letterlijk de ingredienten onder de vingers vandaan, en werd overal commentaar op geleverd. Terwijl ze dus geen idee hadden van het gewenste resultaat. En ik heb toch wel enige ervaring met het bereiden en eten van pannekoeken, en ben ik gezegend met expert pannekoekenbakkers in mijn directe omgeving in de persoon van mijn moeder en man.. maar dit telde niet in de ogen van mijn gezinsleden.. Gelukkig bracht het wachten op de koekepan uitkomst. Een koekepan is hier namelijk geen standaard-uitrusting in elke keuken. In tegendeel zelfs, ze zijn erg zeldzaam! Het ding moest dus via-via-via geleend worden. Om vijf uur was ik bijgekomen, en had ik de beschikking over een (1) koekenpan. Alsmede een (1) kolenbrander, en niet te vergeten een schep om de pannekoeken om te keren. Met deze goed geoutilleerde keukenapparatuur stond ik voor de niet geringe taak om voor 36 mensen pannekoeken te bakken. Gelukkig werd ik hierin vakkundig bijgestaan door mijn zusje Samatha. Naast vaardig in het produceren van goede pannekoeken heeft zij de niet te onderschatten capaciteit om storende kinderen en andere pottenkijkers te verjagen. Yeah. Dus in relatieve rust hebben wij gezellig van vijf tot negen pannekoeken zitten bakken. Ja, vier uur lang. Nee, op het einde was het niet echt leuk meer. Maar iedereen was wel laaiend enthousiast. Vanaf half negen werden de baksels gedistribueerd aan de familieleden, in volgorde van belangrijkheid. Fantastisch. Mooi om te zien hoe er wordt gedeeld. Zeurende buurjongetjes kregen ook, en alle familieleden en vrienden die ik de rest van de week had gezien hadden het ook geproefd. Kinderen hadden delen gespaard voor de volgende dag, omdat ze het zo lekker vonden… echt heel schattig. Pannekoek met jam en suiker is een nieuwe associatie met Nld die ik ze heb geleerd. De meesten kunnen het woord pannekoek redelijk uitspreken inmiddels, heel schattig! Nog dagen erna vertelden zussen en kinderen me dat ze het zo lekker hadden gevonden. Kortom, het was het uurtje ergernis en vier uur zweten meer dan waard!

Maandag met Rianne, een andere vrijwilliger, haar werkplek bezocht. Ze werkt bij de Free and Fair Pharmacy, waar gratis gezondheidszorg wordt geboden aan de armen. Dat wil zeggen, een consult is gratis, en medicijnen en verband worden tegen kostprijs verkocht. Erg indrukwekkend. Wondzorg gebeurt op de stoep van de apotheek. Injecties tijdens consult worden gedaan met naalden die 1 keer uitgedeeld worden, en vervolgens steeds door de patient meegenomen worden. Het hechten van wonden gebeurt buiten, op de binnenplaats van een prive-compound. Verdoven gebeurt plaatselijk, en wachten tot de verdoving werkt gebeurt nooit. Infusen worden gezet in een bedompt hok. In een uurtje wordt zo een liter naar binnen gepompt (dit is absurd veel), waarna de mensen vrolijk weer naar huis wandelen. Er ging een wereld voor me open! Ontzettend goed werk wordt er gedaan, want hier komen mensen die het ziekenhuis of een arts niet kunnen betalen. De baas van het ‘kliniekje’ werkt dag en nacht, en tegen een laag loon. Bewonderenswaardig.

Woensdag heb ik op de valreep mijn haar laten vlechten door een zusje. Zij wilde heeeel graag mijn haar vlechten, en ik wilde dat ook nog wel graag, dus prima. Op de markt had ik blond nephaar gekocht, en mijn zusje uitgelegd dat ik vlechtjes op mijn hoofd wilde, die in een staart bij elkaar kwamen. Prima, kon ze regelen. Vermakelijk genoeg bleek al snel dat ze niet in staat was om de strengen blond haar te ontwarren, noch om die aan mijn haar te bevestigen. Voordeel van een grote familie is dat er meteen een ander zusje werd opgetrommeld als vervanger. En die heeft op voortreffelijke wijze in twee en een half uur mijn haar ingevlochten! Het staat mij als blanke eigenlijk niet, maar het voelt toch heerlijk om een bos vlechtjes te hebben . Zie foto en oordeel zelf!

Donderdag hadden we afscheid van Meet Africa. We hebben geluncht met de vrijwilligers en de medewerkers. Wat erg leuk was, was dat Jessica en ik uitgebreid bedankt werden voor ons werk, en een certificaat (!) en cadeautje kregen. Ik had dat echt niet verwacht, dus daarom was het des te leuker! Heerlijk gegeten ook, fufu (bollen van gestampte yam) met light soup en vis. En ja, orkorkork, ook soep eet je in Ghana met je HANDEN. Lekker kliederen

Vrijdag heb ik lekker in mijn familie doorgebracht, en zaterdag was het afscheid. Raar maar waar, maar op mijn laatste dag is mijn familie erin geslaagd om een albino-negertje voor mij op te trommelen. Zo voelde het in ieder geval. De broer van de oma heeft een albino-zoontje van vijf jaar. Ze vonden het allemaal geweldig om dat jochie naast mij te zien. Een schuchter, wit maar roodverbrand jongetje, met grote, schichtige bruine ogen. Een geschenk van God, volgens de mensen hier. Hij wordt op een voetstuk geplaatst, en tegelijk door iedereen aangegaapt en aangeraakt. De oma vatte al snel het briljante plan op om albino-Al-Hassan met Lex en mij mee te sturen naar Nld. Dit was immers een blank kind, niemand kon toch zien dat het eigenlijk een neger is? Nee hoor. En daar gaat het ook echt om, als je een kind adopteert. Goed. Na dit soort conversaties (met name richting mij, ik heb vooral veel gelachen en geknikt terwijl de tranen me in de ogen stonden) werden we op pad gestuurd door het dorp: iedereen dacht inderdaad dat Al-Hassan mijn kind was. Tsja. Afschuwelijk. Het kind is duidelijk al volkomen verknipt, omdat het zo raar behandeld wordt. Als je hier afwijkt van de norm, dan heb je het ontzettend zwaar. Daar is ons Nldse maaiveld niets bij.

Nadat Al-Hassan en zijn vader weg waren, heb ik de familie verblijd met cadeautjes. Voor de hele familie had ik een grote emmer met rijst, andere kook-benodigdheden, koekjes, en hagelslag, en een doos met kleding. Voor de kinderen potloden, papier, ballonnen en vouwblaadjes. En voor de vrouwen allemaal een persoonlijk cadeautje. De meesten heb ik slippers, sieraden of kleding gegeven. Ze waren allemaal verguld en wilden graag op de foto. Hieronder Memunatu met haar twee dochtertjes. Let op het bloesje en de slippers

En zo heb ik dus foto’s van iedereen… heel lollig. Na het uitdelen heb ik afscheid genomen van iedereen, terwijl ik stiekem wat tranen wegpinkte. Voor mij voelde het echt als de afsluiting van een periode, terwijl het voor mijn familie echt zo was van, doei, tot over twee weken, leuk dat je husband ook mee komt! Maar ik realiseerde me vooral dat ik drie maanden bij ze heb gewoond, en dat dat niet meer terug komt. Het is mooi geweest zo, ik heb veel mooie momenten met ze meegemaakt, maar afscheid nemen vind ik toch altijd moeilijk… Vooral toen ik onder begeleiding van een stoet kinderen naar de weg liep om een taxi aan te houden voelde het echt als een definitief vertrek .

Ondertussen ben ik dus via een relaxt bezinningsdagje in Tamale, en afscheid van de andere vrijwilligers met de bus in Accra beland… nog twee nachtjes!!! Liefs, Louise